Terug naar de headlines

Nieuws van dinsdag 13 oktober 2009

Inmemoriam Ratan

Op 2 oktober jl. is ons clublid Ratan Baghola overleden. Tijdens de herdenkingsbijeenkomst op 13 oktober heeft Harm Eefsting een inmemoriam uitgesproken namens de club. hieronder vindt u het inmemoriam.

RATAN BHAGOLA EN SHOWDOWN

In 1999 kreeg ik de vraag van een voormalige bewoner van Visio of er een nieuwe bewoner mee mocht om te kijken wat Showdown is. Je moet maar afwachten wat voor type het is, past hij bij de toenmalige groep en zou het voor Twenty-one Up een lid worden?

Voor mij een verrassing dat het een Surinamer was. Met wat langer haar als Ratan de laatste tijd had en met een peukje zag ik hem naderen. De mobiliteit was ook niet optimaal van Ratan. Dan denk je wel eens bij je zelf hoe gaat dit dadelijk met Showdown?

Showdown beviel Ratan wel, werd lid, ging toernooien en competitie spelen. In het seizoen 2000-2001 maakte Ratan zijn debuut op de competitie. Het seizoen 2001-2002 behaalde Ratan de 20e plaats en plaatste Ratan zich voor de NK. Tijdens deze NK werd er een keurige 12e plaats behaald.

Bij de meeste Nk’s had Ratan een begeleider. De huidige bewoner Rob van Heiningen ontfermde zich deze weekenden over Ratan. Rob kreeg daar wel iets voor terug. “Ratan geeft mij aanwijzingen hoe ik moet spelen” Voor wat betreft Showdown dikke kameraden deze twee.

Showdown werd al snel zijn passie. Er moest een Showdown tafel op de Woonvoorziening komen. Deze kwam er hoor en werd in de schuur geplaatst. Regelmatig werd er in de schuur getraind met François van de Laar, Edwin Ventevogel en later ook nog met Helma van de Boom. Door tijd te investeren in het trainen werd Ratan steeds sterker met spelen. Als je ziet hoe fanatiek dat hij dan was, ondanks het probleem met zijn mobiliteit neem je daar uiteindelijk je petje voor af. Het heeft natuurlijk een behoorlijke beperking als je alles binnen de bak met 1 hand moet doen.

In de Showdown periode heeft Ratan 10 bekers bij elkaar “geslagen”. Zijn eerste beker was in 2002 op het Kruikentoernooi. Hier werd Ratan 3e in de C-klasse. Zijn laatste beker was op Landelijke competitie in 2008 waar hij 1e werd in de eerste klasse en daarmee promoveerde naar de hoofdklasse. 4 eerste plaatsen, 4 tweede plaatsen en 2 derde plaatsen staan er op zijn conto. Gemiddeld 1 beker per jaar. Is toch een mooi score dacht ik zo.

Voor Europese Kampioenschappen kwam Ratan niet in aanmerking omdat er diversen spelers boven Ratan eindigde in de competitie en de NK. Maar in 2005 werd het eerste WK in Tsjechië gehouden waar Ratan uit kwam voor zijn Suriname. Door het meedoen van Ratan werd dit ineens een officieel WK omdat je minimaal 3 continenten moet hebben om het een WK te mogen noemen.

Het laatste toernooi voor Ratan was in mei van dit jaar in Leiden, het Zuid-Holland toernooi wat dit jaar bij uitzondering een twee daags evenement was. Toen wij zaterdags in Leiden arriveerden meldde Ratan mij dat hij niet fit was. Het hoofd was weer niet goed, duizelig en hoofdpijn. Maar wilde toch niet naar huis. Het toernooi in Zlenice van mei jl. en het NK heeft Ratan moeten afzeggen in verband met zijn gezondheid. De reizen naar Zlenice waren voor Ratan altijd een uitje en werden gemaakt met “lijn 33”. Zo af en toe hoorde je dan ook “Harm even stoppen, tijd voor een peukie en ik moet plassen”.

Ratan was een makkelijke en bijzondere jongen. Makkelijk in de trent van hoe laat word ik opgehaald, in plaats van KAN ik met iemand meerijden. Ik kan Ratan dan ook uittekenen met zijn geleidestok opgevouwen onder zijn arm, in plaats van deze te gebruiken en een peukie in zijn mond. Bijzonder om zijn humor en de vele personen en dieren die in Ratan zaten. Als je Ratan hoorde fluiten, dierengeluiden of huilende kinderen na deed, dan wis je dat hij zich goed voelde. Meestal wilde hij dan de huilende kinderen bananenpap voeren. Het fluiten hebben we in 2009 heel weinig gehoord.

Mijn vaste route op de trainingsavond is Oldehage, Peitkreek en uiteindelijk Maaskade. Een route die ik al ruim 10 jaar rijd. Na verloop van tijd krijg je toch contacten met de begeleiding van Visio omdat ik altijd naar binnen ging om de jongens op te halen. Met Marianne en Leo heb dan ook de meeste contacten in deze periode gehad. In 2009 ben ik diverse keren gebeld door Leo dat Ratan NIET meeging naar de Showdown omdat hij zich weer niet goed voelde. Er gingen weken overeen eer dat Ratan weer eens kwam trainen. Dan te bedenken dat Showdown alles voor hem was. Dus dacht ik, dan is hij echt niet fit. Je hoorde Ratan dan ook wel eens in de auto zeggen als we naar de training reden “het gaat niet zo lekker, duizelig en hoofdpijn”.

In juni werd ik gebeld door Leo met de mededeling dat ze Ratan gaan opereren aan zijn hoofd. Er zat immers weer een tumor. In juli heb ik Ratan wekelijks in1x bezocht. Als je dan aan zijn bed zat was het praatje voetbal en Showdown. In deze periode kon je gelukkig nog met hem praten. Vaste woorden waren dan ook, snel opereren, positief blijven denken, revalideren en weer Showdownen. “Als je positief blijf denken, komt het goed” zei Ratan dan regelmatig. Ratan en ik hebben dan ook besloten om in te schrijven voor competitie 2009-2010. Vakantietijd breekt aan, Showdown ligt stil. Begin september, seizoen gaat weer van start. Voor ons zonder Ratan want die ligt nog in het ziekenhuis. Ratan moest in september zijn eerste competitie ronden spelen, maar dit kwam te vroeg. Hij was nog aan het revalideren, dachten wij. Begin september een telefoontje van Leo, op weg naar de Showdown, dat het met Ratan wel heel erg slecht ging en dat we moesten vrezen voor zijn leven. Dit bericht een half uur later door gegeven aan de aanwezige Showdowners. De verslagenheid was groot binnen de groep. Op dat moment heb ik tijd vrijgemaakt om weer bij Ratan op bezoek te gaan. Een “relatie” van 10 jaar ophalen en weer terug brengen naar de Woonvoorziening wil je wel op goede manier afsluiten. In deze periode kreeg je nauwelijks nog contact met Ratan.

Dat Ratan gewaardeerd werd binnen onze Showdown groep blijkt wel uit de bezoeken die door de Showdowners zijn gedaan in het ziekenhuis en Antonius. Hiervoor wil ik mijn dank uitspreken naar onze groep.

De laatste wens van Ratan was om in Suriname te sterven. Een actie die snel moest gebeuren, gezien zijn gezondheid. Op zondag 27 september is Ratan naar Suriname gevlogen onder begeleiding van een arts uit het Antonius. Wat doet de Showdown nu. De behoefte was heel erg aanwezig om als groep afscheid van Ratan te nemen. Op zaterdagmiddag 26 september zijn wij met een groep 12 mensen bij elkaar gekomen in Antonius. Ik was zeer verheugd dat de opkomst zo groot was omdat ik een dag van te voren de mensen heb benaderd om afscheid te gaan nemen bij Ratan. Dit zegt genoeg hoe Ratan binnen onze Showdown groep stond. Na een kopje koffie of thee zijn we met 2 of 3 personen tegelijk naar de kamer van Ratan geweest om daar afscheid te nemen. Anne Wouden had voor wat Surinaams eten gezorgd. Na 2 á 2,5 uur is een ieder weer met een heel goed gevoel naar huis gegaan. Dit was voor Twenty-one Up het laatste wat we voor Ratan konden doen.

Vrijdagavond 2 oktober kreeg ik Leo aan te telefoon met de mededeling dat Ratan om 04.20 uur Nederlandse tijd is overleden. Ik weet niet of het toen in Suriname 1 oktober was of ook 2 oktober. De verslagenheid bij de Showdown leden was groot. Ondanks dat je wacht op zo’n telefoontje komt dat toch altijd weer onverwachts. Zeker na de korte opleving die Ratan in Suriname heeft gehad na zijn aankomst. Deze overlijdensdatum zal mij altijd bijblijven omdat ik zelf op 1 oktober verjaard. Zijn inmiddels legendarische woorden als “Rob alvast even een balletje slaan” n het fluiten missen wij nu al.

Laten wij hopen dat Ratan zijn rust heeft gevonden en niet meer hoeft te strijden tegen deze verschrikkelijke ziekte.

Zijn Showdowncluppie Twenty-one UP

Terug naar de headlines