Terug naar de headlines

Nieuws van maandag 9 oktober 2006

Showdown Neerlands glorie (uit Anders bekeken)

In de vorige Anders Bekeken kon u lezen dat ons land schitterde op het Europese Kampioenschap showdown. Alle podiumplaatsen waren voor Nederlanders. Bij de mannen werd Sven van de Wege kampioen, bij de vrouwen Ieke Wiersma. Reden genoeg om deze twee kampioenen en hun sport voor het voetlicht te plaatsen.
(uit Anders bekeken)
Door Geert de Breucker

Twee mensen met een geblindeerde bril tegenover elkaar aan de korte zijde van een lange tafel met opstaande randen. Om hun hand een beschermende handschoen, in hun hand een houten bat van ongeveer 30 cm. Razendsnel rolt de rinkelende bal, ter grootte van een tennisbal, over de tafel. Bedoeling van het flitsende spel: de harde bal in het doel van de tegenstrever slaan. Dit is showdown, een sport die van de spelers het opperste aan concentratie, een perfect gevoel voor de bal en supersnel reageren vereist.

Ieke Wiersma, 33 jaar, uit Zoetermeer en Sven van de Wege, 20 jaar, uit Den Haag, die beiden eind augustus in Den Bosch Europees kampioen werden, zijn al jaren in de ban van deze sport. "Tijdens mijn revalidatie op het Loo-erf in 1996-1997 liep ik geregeld langs de showdowntafel. Ik vond het voornamelijk veel herrie geven. Een paar maanden voordat ik daar wegging, haalde mijn huidige partner mij over om ook eens een balletje mee te slaan. Sindsdien ben ik verslaafd aan de sport," zo vertelt Ieke, die vorig jaar in Tsjechië ook wereldkampioene werd. Sven, die blind is, werd in dezelfde periode door twee klasgenoten naar een showdownwedstrijd meegenomen en was meteen verkocht. Het leuke aan showdown, zo vinden beide kampioenen, is dat je het individueel en zelfstandig kunt spelen. Sven: "In tegenstelling tot hardlopen of tandemracen ben je niet afhankelijk van een begeleider. Je bent gewoon lekker zelf bezig."

Showdown in Nederland

Showdown, dat eind jaren '80 vanuit Canada naar Europa overwaaide, wordt ook beoefend door enkele zienden. Zij spelen, zoals blinde en slechtziende showdowners, met een geblindeerde bril. In het begin moeten ze er wel aan wennen puur op geluid te spelen, weet Sven. Nederland kent, naast verschillende toernooien en het Nederlandse Kampioenschap, een heuse showdowncompetitie, ingedeeld in verschillende klassen. Deze competitie is gemengd. Meestal moeten de dames het tegen de heren afleggen. Ieke vindt dit geen probleem. "Ik speel graag tegen de mannen van de top, ik kan me goed optrekken aan hen." Ze meent dat ze slechts één wedstrijd van Sven heeft gewonnen.
Sven domineert samen met huidig wereldkampioen Jack van Oosterhout (38 jaar) op dit moment de Nederlandse competitie. Twee seizoenen geleden won hij alle wedstrijden, vorig seizoen moest hij soms met een tweede of derde plaats genoegen nemen. "Ik ben een winnaar. Er is voor mij maar één plaats die telt en dat is de eerste. Achteraf ben ik natuurlijk wel trots, wanneer ik tweede of derde ben," bekent hij. De jonge Hagenaar had grote kans om vorig jaar in Tsjechië wereldkampioen te worden. Toen hij in de tussenstand op de eerste plaats stond, moest hij echter geblesseerd opgeven. "Ik kreeg verschillende keren achter elkaar de bal hard op mijn hand. Ondanks de beschermende handschoen kon ik mijn vingers niet meer buigen. In het ziekenhuis bleek dat hij gekneusd was. Daar had ik wel flink de pest in."

Europese triomf

Op het Europese kampioenschap wist Sven zijn favorietenrol wel waar te maken. Ieke had haar Europese titel niet echt verwacht. "In het verleden ging het tot de finalerondes meestal wel goed, maar in de finalerondes werden de zenuwen sterker dan ik. Op het WK vorig jaar had ik andere zorgen en ging het spelen in de finale beter dan ooit. Ook op het EK ging het tot in de finale lekker." Zij en Sven hebben geen echte verklaring waarom Nederland zowel bij de mannen als de vrouwen alle podiumplaatsen veroverde. Ieke: "De Nederlanders hebben het altijd goed gedaan op internationaal niveau, maar dit is wel heel bijzonder. Ik denk dat het er mee te maken heeft dat wij deze keer geen zware en vermoeiende reis naar het buitenland hebben gehad en uitgerust aan het toernooi begonnen."
Rijk worden beide kampioenen niet van hun successen, integendeel. Als ze in het buitenland spelen, moeten ze de reis- en verblijfskosten zelf betalen. "Maar ja", zegt Sven, "als je bij de top hoort, wil je er graag heen". Ieke en Sven hebben al wel een indrukwekkende collectie aan bekers en medailles. Hun Europese titel leverde hen enkele cadeaubons op. En een felicitatiebrief van de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. "Dat was echt de klapper op de vuurpijl", aldus Ieke.

Ambities en dromen

Ieke heeft nog één grote ambitie: "Ik ben echt supertrots op mijn WK en EK-titel, maar ik zou echt graag een keer Nederlands kampioene willen worden. Dit jaar stond ik voor de zevende keer op rij op het podium, maar ik heb nog nooit goud gehaald. Zolang ik meedoe, zal ik ervoor strijden. Maar ik ben nu ook al tevreden over al mijn jaren aan de top." Ook Sven hoopt nog jaren aan de top te kunnen spelen. "Zolang ik er plezier in hou, ga ik door." Beide topspelers hopen dat hun Europese titel zal bijdragen tot een grotere bekendheid van showdown in Nederland. Op internationaal niveau droomt Sven ervan dat showdown op de Paralympics van 2008 een demonstratiesport wordt.

Terug naar de headlines